zaterdag 23 mei 2015

Allergisch en op kamp

Mijn kinderen zitten op een Jenaplan school. Ontzettend leuk onderwijs met een goede balans tussen
gesprek, werk, spel en viering. Vanaf groep 2 gaan ze elk jaar met school op kamp. In groep 2 en 3 voor één nachtje, daarna wordt het langer. Fantastisch voor de kinderen natuurlijk.

Als ouder van een kind met een levensbedreigende allergie, kan het echter enorm veel stress opleveren. Wat wordt er gegeten, neemt niemand pinda's of noten mee, reageert de begeleiding adequaat genoeg als er een reactie optreedt? Nemen ze de medicatie ook mee met de speurtocht en bij het kampvuur?

Toen Pim (nu 7, reageert anafylactisch op pinda) voor het eerst op kamp ging (hij was 5), heb ik voorafgaand aan het kamp echt nachten wakker gelegen. Na overleg met school heb ik alle boodschappen voor de 100 kinderen gedaan (samen met andere ouders, ik kan door mijn ziekte niet tillen). Ik heb er zo voor gezorgd dat er niet één spoortje pinda in het kamp te vinden was. Er waren nog meer allergische kinderen mee, dus ook die allergenen hebben we vermeden. Het brood bleek wat lastig, dus heb ik apart brood voor Pim meegegeven. Hij had toen nog geen hippers, dus droeg zijn epipennen niet zelf bij zich. Zijn juf was echter ontzettend alert en droeg hem overal mee naartoe. Als ze ergens over twijfelde met het eten belde ze me op. Zo fijn! Amy als je dit leest, ik ben je nog steeds erg dankbaar voor wat je allemaal voor Pim hebt gedaan en voor elkaar hebt gekregen!

Na dat eerste kamp heb ik wat minder stress gekregen van de volgende kampen. Ik deed steeds de boodschappen en de juffen en hulpouders waren alert en meedenkend. Bij het tweede en derde kamp heeft Pim zijn epipennen zelf bij zich gedragen, dus ook dat gaf mij wat meer rust.

Nora terug van kamp
Afgelopen week was Nora (van net 6) aan de beurt om voor het eerst op kamp te gaan. Gisteren is ze teruggekomen. Nora is allergisch voor walnoten en pecannoten. Gelukkig lijkt ze vooralsnog niet anafylactisch te reageren. Maar zoals we allemaal weten, een notenallergie is enorm onvoorspelbaar dus moet je altijd zijn voorbereid op het ergste. Omdat Nora zo ontzettend hard gaat met alles, heeft ze dit jaar een klas overgeslagen. Ze is halverwege het jaar doorgestroomd naar groep 3. Ze had zichzelf leren lezen en rekenen en loopt nu zelfs alweer voor op haar klasgenootjes van een jaar ouder. Ze kan ook goed logisch nadenken en de gevolgen van acties overzien. Gelukkig maar, want zij heeft tot een half jaar geleden alles kunnen eten zonder erover na te hoeven denken.

Dit jaar werd besloten dat anderen de boodschappen gingen doen omdat een vader manager is van de Jumbo. Ik heb zelf totaal geen ervaring bij de Jumbo dus ik moest echt uitgaan van het inzicht van deze vader. Het brood werd aangeleverd door een bedrijfsbakker dus die heb ik gebeld om te vragen hoe het daar zit met noten en mogelijke sporen. Allemaal helemaal goed gelukkig (ze leveren niet aan winkels, anders had ik het natuurlijk met jullie gedeeld).

Heerlijk knuffelen op de bank na kamp
Voor het vertrek naar kamp heb ik Nora een desloratidine tabletje laten nemen, voornamelijk voor mijn eigen rust eigenlijk. Er werd mij op het hart gedrukt dat alles notenvrij was dus daar moest ik dan maar op vertrouwen. Haar juffen zijn echt ontzettend leuk, lief en alert, dus ik heb haar met enigszins goed vertrouwen meegegeven. Toen ze gisteren uit de auto stapte en naar me toe rende om me te knuffelen was is wel weer even de gelukkigste moeder van de wereld dat ze weer heel en zonder kleerscheuren thuis was.

Geen opmerkingen:

Een reactie posten